مرگ اگر مرگ است گو نزد من آی / تا در آغوشش بگیرم تنگ تنگ

 

 

ای مرگ ز تو گرچه بسی واهمه دارند

 

مغرور مشو چون نه چنانی به حقیقت

 

آنکس که گمان برده‌ای ای مرگ به دست تو برافتاد

 

بیچاره! نمُرد‌ه‌ست؛ مرا نیز تو کشتن نتوانی به حقیقت                                                                                                                             

 

از خواب که نقشی‌است ز تو لذت و شوقی

 

شد حاصل ما از تو یقین بیشتر از آن

 

انسان نکو هرچه که شد زود تو را یار

 

آرامش جسم است ورا حاصل و راحت‌شدن جان                                                                                                                      

 

تو بنده تقدیری و مردان گنهکار تو را یار

 

بیماری و جنگ است تو را تکیه و مأوا

 

افیون و فسون به ز تو آرامشمان داد

 

پس چیست تورا علت این غره بیجا؟

 

 

 

این مرگ که چون خواب سبک کوته و هیچ است

 

باری گذرد از پس آن زنده و بیدار

 

باشیم به جایی که دگر مرگ نباشد

 

ای مرگ! تو را مرگ کشد کام خود این بار.


HOLY SONNETS.

X.

Death, be not proud, though some have called thee
Mighty and dreadful, for thou art not so ;
For those, whom thou think'st thou dost overthrow,
Die not, poor Death, nor yet canst thou kill me.
From rest and sleep, which but thy picture[s] be,
Much pleasure, then from thee much more must flow,
And soonest our best men with thee do go,
Rest of their bones, and soul's delivery.
Thou'rt slave to Fate, chance, kings, and desperate men,
And dost with poison, war, and sickness dwell,
And poppy, or charms can make us sleep as well,
And better than thy stroke ;  why swell'st thou then ?
One short sleep past, we wake eternally,
And Death shall be no more ;  Death, thou shalt die.